Ψευδάργυρος

Οι οργανικές και χηλικές μορφές, όπως ο πικολινικός ψευδάργυρος, ο δισγλυκινικός ψευδάργυρος και ο κιτρικός ψευδάργυρος, παρουσιάζουν τη μέγιστη βιοδιαθεσιμότητα. Όντας συνδεδεμένες με αμινοξέα ή οργανικά οξέα, απορροφώνται ομαλά χωρίς να ερεθίζουν το στομάχι, σε αντίθεση με το ανόργανο οξείδιο του ψευδαργύρου που έχει χαμηλότερη απορρόφηση και προκαλεί συχνά ναυτία με άδειο στομάχι.

Συνιστάται η λήψη του ψευδαργύρου μαζί με το φαγητό ή αμέσως μετά από ένα γεύμα (όπως το μεσημεριανό ή το βραδινό), ώστε να αποφεύγονται γαστρικές ενοχλήσεις. Καλό είναι να μη λαμβάνεται ταυτόχρονα με συμπληρώματα υψηλών δόσεων σιδήρου ή ασβεστίου, καθώς τα μέταλλα αυτά ανταγωνίζονται για τα ίδια κανάλια απορρόφησης.

Η έντονη σωματική άσκηση και η εφίδρωση αυξάνουν την απώλεια απαραίτητων ιχνοστοιχείων. Ο ψευδάργυρος συμβάλλει στη φυσιολογική σύνθεση των πρωτεϊνών. Ο ψευδάργυρος συμβάλλει στη διατήρηση των φυσιολογικών επιπέδων τεστοστερόνης στο αίμα. Ο ψευδάργυρος συμβάλλει στη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Ο ψευδάργυρος παίζει ρόλο στη διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης.